U Novom Goraždu, na Petrovdan, u porti hrama Svetog Georgija, otvorena je izložba djela nastalih na Drugom saboru grafičara.
Drugo po redu Saborovanje grafičara pod okriljem Goraždanske štamparije okupilo je 11 umjetnika i umjetnica sa teritorije Republike Srpske, Republike Srbije i Crne Gore koje spaja tehnika umjetničke grafike. Po odabiru Vesne Todorović, istoričarke umjetnosti i likovne kritičarke iz Srbije i Veselina Brkovića, umjetnika i dekana Akademije likovnih umjetnosti u Trebinju, učesnici različitih generacija i izraza predstavili su se sa po dva rada. Jasna je povezanost teme drugog saborovanja grafičara. To je Psaltir, molitvena knjiga, koja podstiče drugačije nivoe svijesti i savjesti. Goraždanski psaltir sa posledovanjem, sa svoja 352 lista, najobimnija je knjiga Gorždanske štamparije, a umjetnost je najobimniji spektar simbola izraženih u težnji ka istini. I kao što čitanje Psaltira okreće pojedinca ka sebi, ka sopstvu i poimanju istine, tako se i čin umjetničkog djelovanja odabranih učesnika zasniva na posvećenju na putu ka istini.
Pojam saborovanja dio je duhovne tradicije hrišćanstva, a okupljanje oko umjetnosti krije potrebu za kontinuitetima, nastavljanjem, posmatranjem vremena kroz cjelovitost, baš kao što se u pravoslavnoj hrišćanskoj misli savršenstvo krije u cjelovitosti. Istina je jedna, samo su različiti putevi dolaska do nje. Zajedno sa informacionim tehnologijama, ujmetnost krije i jednu drugu stranu potrebe bića, intimnu tajnu kojoj se teži, koja hrani dušu, pokreće um i čuva srce. Uprvao u tim drugačijim sferama razvija se potreba za izrazom sopstvenog unutrašnjeg puta ka istini koja nema potrebu za dokazivanjem, kojoj se jednostavno vjeruje.
Tehnika grafike nastala je sa ciljem da prenosi poruke. Vremenom one su se umnožavale, širile, dobijale različite konotacije, ali su uvek služile povezivanju ili kako se kaže, komunikaciji. U početku to su bili znakovi, slova koja su pratili simbolični ukrasi iz kojih se razvila umjetnička grafika kao zasebna likovna tehnika. Specifičnost grafike kao umjentičke tehnike u odnosu na ostale je u načinu materijalizacije ideje, koje podrazumijevaju različite tehničke i tehonološke postupke. Od ručnih, preko mehaničkih i hemijskih, osnova je matrica, obrađena ploča sa koje se otiskuje grafički list, odnosno grafika. U novije vrijeme pridružila im se i digitalna grafika. U kojim god tehnikama se izražavali, a odgovarajući na zadatu temu, odabrane umjetnike i umjetnice karakteriše izražajan sopstveni stvaralački pristup i estetska prepoznatljivost.
Više je mjesta u kojima se spajaju i prožimaju umjetnost i Psaltir. Osnova svih je neposrednost. U oba slučaja stanje koje preovladava je izvan ili iznad materijalnog, vidljivog ili čitljivog. Iako u oba slučaja govorimo o otiscima na papirima, suština je u sadržini, onome što je iza, u djelu iz koga je nastalo, odakle je poteklo i kako se može povezati sa drugima. Dok se Psaltir pjeva i sluša čulnost se stišava, u posmatranju umjetnosti otvara se doživljaj. U tom polju međusobnih povezivanja krije se tajna svakog pojedinca. Od molitvenog, zatim onog umjetničkog koji se izrazio kroz otisak do svih nas koji im pristupamo. Zato saborovanje grafičara ima posebnu ulogu koja teži da svake godine okupi i poveže nove ljude oko istorijskog identiteta srpskog naroda ističe Biljana Jotić, istoričarka umjetnosti i kustoskinja.
Učesnici Drugog sabora grafičara „Teodor Ljubavić“ bili su: Zoran Todović, Ljiljana Stojanović, Bojan Bikić, Vida Stefanović, Nenad Zeljić, Irena Stopić Knežević, Mihailo Rakita, Goran Knežević, Aleksandra Božović, Draško Karadžić i Vesna Stajčić.
